11 Feb

Door

Het nam mijn boosheid weg

February 11, 2014 | By |

Walter van de Horst, directeur van Sabra Systems, over samenwerken in een kleine onderneming. Zij deden de STAP-dialoog “om de bedrijfsvoering te oliën”.

Waarom was het belangrijk stil te staan bij de bedrijfsvoering?

Met zijn vieren vormen we Sabra Systems, een bedrijf voor ict en communicatie ondersteunende diensten. We groeien en als ondernemer en inhoudelijk specialist viel het niet mee de laatste tijd. Als ik wat bespreekbaar wilde maken, zag ik er tegen op. Niet zelden werden het oeverloze discussies die in mijn hoofd bleven doorzeuren. Ik bleef dan met een vorm van boosheid zitten, die ik moeilijk kon delen. Ik zou dan het risico lopen dat het een herhaling werd van zetten en daar keek ik niet naar uit. Gevolg was een gevoel dat ieder, inclusief ikzelf, zijn eigen gang ging en vooral met de drukte als dekmantel het maar niet besprak. Wel zeggen was immers vruchteloos.

Als we hier niet wat aan zouden doen en zouden blijven doormodderen dan zouden we een steeds verdere verwijdering krijgen, meer verwarring en bij mij nog meer boosheid. Met verwijten naar elkaar dat we niet ons best deden om elkaar te begrijpen. Klanten kregen daar ook last van. Ze merkten dat fouten werden weggemoffeld en dat er niet open over oplossingen werd gesproken. Ik weet ook zeker dat we niet alle kansen signaleerden of met elkaar bespraken. Ik was op weg om het allemaal maar in mijn eentje te doen, dacht ik. Wat natuurlijk alleen maar een gevoel was.

Mijn beslissing om een volledige STAP-dialoog te doen met mijn mensen kwam nadat er technische problemen in ons systeem waren geweest, die ik met John van Balen moest bespreken. De manier van bespreken was zo helder en duidelijk, met respect voor elkaar en tegelijk konden we ook onze frustratie overbrengen. Ik dacht: “Zo wil ik mijn boosheid ook met mijn mensen bespreken.”

Wat heeft het opgeleverd?

De eerste winst is dat wij open zijn geworden over grenzen die er zijn aan verwachtingen die je van elkaar kan hebben. En meer helderheid over wat absoluut noodzakelijk is om te doen. Ook mijn eigen vaardigheid is nu open onderwerp van gesprek. Ik geef meer helder sturing en ben transparanter als ik een idee of plannetje heb. Ik word ook meer geholpen met de dingen waar ikzelf nog aan moet werken of gewoon wat minder goed in ben. Ieder kent de uitdaging van onze club beter, omdat we beelden over doelen zelf hebben doordacht en op korte termijn hebben afgesproken.

In relatie tot het behalen van die doelen zijn onze sterke en zwakke punten niet alleen benoemd, maar hebben we nu een sfeer waarin die open besproken en geoefend kunnen worden. We kunnen nu teruggrijpen op een gemeenschappelijke beleving. Ikzelf denk meer in dagelijkse en wekelijkse doelen, kan hier nu beter over communiceren en het geeft me meer gevoel van zekerheid. De waan van de dag is minder. Ad hoc wordt meer omgezet in planning, die we beter delen met elkaar.

De eerste winst is binnen, waar kijk je naar uit?

We moeten nu wel opletten dat we ook de rest binnen halen. Ik vind dat we nu ook meer moeten laten zien dat we allemaal bezig zijn met het financieel resultaat. Ook dat we kansen eerder en beter bespreken en dat we nog meer open zijn over dingen die mis gaan, zodat we ervan kunnen leren. De openheid en kwetsbaarheid waar we nu een goede aanzet voor hebben, moeten we vasthouden en verder laten groeien.

Wat spreekt je vooral aan in het gebruik van de STAP-dialoog?

Dat we het zowel over de goede als slechte dingen hebben gehad, de shit- en de hitlist. Dat we met ondersteuning van de techniek de, in mijn ogen, oeverloze tijdrovende en boosmakende discussies terugbrachten naar behapbare brokken. Waarmee je precies duidelijk kon maken wat je bedoelt en wat je van elkaar nodig hebt en waarom.

Mooi vind ik dat we onze eigen taal konden gebruiken en dit uitgangspunt bleef. Ook wanneer er vanuit de deskundigheid van de begeleider iets aan toegevoegd werd. En met de rapportage in onze eigen taal blijft herkenbaar wat we hebben gezegd en afgesproken, zodat we zo niet opnieuw beginnen maar op eigen kracht doorbouwen.

Was er ook wat minder goed?

Ik heb zelf weleens gedacht dat het wat dwingender kon vanuit de begeleiding. Dat kon ik ook goed bespreken. Uitleg was dat de STAP-methode helpt om het eigen gedrag zelf te bespreken. Ik begrijp dan ook wel dat de begeleider op belangrijke momenten alleen de spiegel voorhoudt en wijst op de eigen inbreng en keuzes. De beleving van de gemeenschappelijke en eigen verantwoordelijkheid is daardoor nu mooi helder geworden. Dat nam mijn boosheid weg.