27 Aug

Door

Dennis Vrooland (Zideris) over samenwerken

August 27, 2013 | By |

Aanspreekcultuur als kenmerk van de bedrijfscultuur

Waar mensen samenwerken worden wel eens onhandige dingen gedaan of gezegd. De cliënten met wie wij werken zijn daarvan vaak onbedoeld de dupe, omdat wij afspraken niet nakomen, dingen vergeten of niet goed regelen. Allerlei redenen om elkaar als begeleiders aan te spreken. Echter, in onze bedrijfscultuur lijkt rondom aanspreken soms wel een beladen sfeer te hangen. We willen elkaar niet kwetsen. En omdat wij elkaar niet willen kwetsen en aardig gevonden willen worden, geven we willens en wetens maar geen feedback. Ook ìk vind aanspreken soms lastig. Ook ìk ben soms wel eens bang om mensen te kwetsen. Maar uiteindelijk geloof ik er wel in dat aanspreken en goed samenwerken nodig is om de kwaliteit van zorg, daar waar veel van onze passie ligt, voor onze cliënten te verbeteren.

Dus zodra ik hoorde van de plannen om de bedrijfscultuur te veranderen naar een echte aanspreekcultuur maakte mijn hart een klein sprongetje. Maar toen ik hoorde dat we met een digitale STAP-methode aan de slag zouden gaan, dacht ik: “Hmmmmm?”. Waarom een digitale methode als het voor een groot deel gaat over communicatie; het aanspreken en samenwerken?

Samenwerken en elkaar aanspreken met 180 mensen

Maar de zogenaamde aftrapbijeenkomst met zo’n 180 deelnemers, alle medewerkers, senioren, clustermanagers en sector directeur was een goede kick-off. Dit samenwerken smaakte naar meer! Inmiddels heeft ieder teamlid digitaal zijn mening gegeven over de bedrijfscultuur en het aanspreken. Deze meningen zijn per team gecombineerd tot een Wij-beeld. Begin juli ben ik met mijn team om de tafel gaan zitten om dit beeld met elkaar aan te scherpen en er consequenties aan te verbinden. Met Frank als begeleider had ik daarvoor eerst de rode draad voor mijn team geformuleerd.

Nú kan ik zeggen dat ik de toegevoegde waarde van de STAP-dialoog kan zien. Zaken die er toe doen staan ineens op papier, medewerkers hebben hun “plasje” mogen doen, je kunt er niet meer omheen. Het echte “proces” rondom ons thema “Aanspreken, samen bewust leren doen” gaat van start.

Ik vind de combinatie John en Frank goed werken. Ze vullen elkaar goed aan en betrekken iedereen in het proces. Dit doen ze op een prettige manier. Waar ik jou, als lezer, wel voor wil waarschuwen is dat John en Frank niet over één dag ijs gaan. Naast hun prettige manier van presenteren, hebben ze ook een “vervelende” kant. Namelijk, ze houden je een spiegel voor! Ben je bereid in die spiegel te kijken? Welk gedrag van mijzelf werkt tegen? En welk gedrag zal ik moeten ontwikkelen om “Aanspreken, samen bewust leren doen” te laten slagen?

Tags